Korzeń imbiru od wieków wykorzystywany jest zarówno jako popularna przyprawa kulinarna, jak i naturalny lek na różne dolegliwości. Wyraźny, ostry smak i aromat imbiru wynika z jego bioaktywnych związków zwanych tzw gingerole. Uważa się, że gingerole odpowiadają za wiele potencjalnych korzyści zdrowotnych przypisywanych imbirowi.
Węglowodany są jednym z trzech głównych makroelementów wchodzących w skład diety człowieka. Dzięki szkieletowi atomów węgla węglowodany dostarczają organizmowi glukozy, która napędza procesy komórkowe i nadaje strukturę roślinom. Ze względu na obecność grup hydroksylowych w ich strukturze chemicznej, niektórzy zastanawiają się, czy gingerole można zaliczyć do rodzaju węglowodanów. Jednak badania pokazują, że gingerole różnią się chemicznie od węglowodanów.
W tym artykule zbadamy chemiczną naturę gingeroli, przedstawimy przegląd węglowodanów i ustalimy, dlaczego gingerole nie są uważane za prawdziwe węglowodany pomimo pewnych podobieństw strukturalnych. Pokrótce omówimy także niektóre inne korzystne składniki odżywcze znajdujące się w korzeniu imbiru.
Czym są Gingerole?
Gingerole to klasa związków fenolowych występujących głównie w świeżych kłączach imbiru. Nadają ostry, pikantny smak kojarzący się z surowym imbirem. Głównym gingerolem obecnym w imbirze jest 6-gingerol, stanowiący około 30% masy świeżego korzenia imbiru (1).
Strukturalnie gingerole zawierają grupę fenolową z przyłączonymi grupami metylowymi i liniowymi łańcuchami alkilowymi o różnej długości. Kluczową różnicą od węglowodanów jest centralny pierścień benzenowy obecny w gingerolach zamiast cukrów aldozowych lub ketozowych, które tworzą szkielet węglowodanów (2).
Dzięki swoim fenolowym grupom hydroksylowym, gingerole wykazują właściwości przeciwutleniające. Badania wskazujągingerolemoże zapewniać działanie przeciwzapalne, przeciwdrobnoustrojowe i przeciwnowotworowe w organizmie (3). Jednak te potencjalne korzyści wymagają bardziej ostatecznych badań klinicznych na ludziach.
Węglowodany: krótki przegląd
Węglowodany to biomolekuły składające się z atomów węgla, wodoru i tlenu ułożonych w stosunku 1:2:1. To trio pierwiastków tworzy centralną grupę aldehydową lub ketonową, która łączy wiele grup hydroksylowych (-OH) charakterystycznych dla wszystkich węglowodanów (4).
W zależności od budowy węglowodany dzielą się na cztery główne kategorie: monosacharydy (cukry proste, takie jak glukoza i fruktoza), disacharydy (cukry podwójne, takie jak sacharoza i laktoza), oligosacharydy (cukry krótkołańcuchowe) i polisacharydy (cukry długołańcuchowe, takie jak skrobia i błonnik). .
Po strawieniu i wchłonięciu węglowodany dostarczają glukozę do tkanek organizmu i służą jako wydajne źródło energii. Błonnik jest odporny na trawienie w jelicie cienkim i zapewnia inne korzyści zdrowotne (5). Zarówno proste, jak i złożone węglowodany odgrywają ważną rolę w zbilansowanej diecie.
Czy gingerole są węglowodanami?
Pomimo posiadania grup hydroksylowych w swojej strukturze przypominającej niektóre węglowodany, gingerole nie są klasyfikowane jako prawdziwe węglowodany. Dzieje się tak, ponieważ brakuje im centralnej grupy karbonylowej, która łączy łańcuch węgli i grup wodorotlenkowych we wszystkich cząsteczkach węglowodanów (6).
Zamiast,gingerolenależą do klasy związków polifenolowych pochodzących z fenylopropanoidów. Chociaż ich grupy hydroksylowe pozwalają gingerolom działać jako przeciwutleniacze, związki te metabolizują inaczej niż węglowodany i nie stanowią bezpośredniego źródła energii dla organizmu (7).
Badania analizujące zawartość odżywczą imbiru konsekwentnie wykazały, że zawiera on bardzo niski procent węglowodanów, około 8% wagowo. Większość związków gingerolu przechodzi przez organizm w postaci niestrawionej (8). Dlatego też, mimo że ich nazwa kończy się na „-ol”, gingerole nie są cukrami ani węglowodanami.
Inne składniki odżywcze i związki w imbirze
Oprócz dominujących gingeroli korzeń imbiru zawiera inne korzystne składniki bioaktywne:
- Gingerdiole – odwodorniona forma gingeroli
- Shogaole – powstają z gingeroli podczas suszenia lub gotowania imbiru
- Paradole – Utleniona forma gingeroli
- Terpenoidy – odpowiedzialne za aromat
- Flawonoidy – Przeciwutleniacze, które mogą nasilać działanie gingerolu
Te nielotne związki uzupełniają właściwości przeciwutleniające i przeciwzapalne świeżego imbiru wykazane w badaniach komórkowych (9). Jednakże nadal brakuje dowodów klinicznych u ludzi, które potwierdzałyby wpływ na określone schorzenia.
Wniosek
Gingerole, główne bioaktywne składniki korzenia imbiru, mają pewne podobieństwa strukturalne z węglowodanami, ale brakuje im centralnej grupy karbonylowej, która definiuje prawdziwe węglowodany. Badania wyraźnie pokazują, że gingerole nie są cukrami ani węglowodanami, ale raczej fenolowymi substancjami fitochemicznymi.
Oprócz innych składników odżywczych znajdujących się w imbirze, gingerole kojarzone są z działaniem przeciwutleniającym, przeciwzapalnym, przeciwnowotworowym i innymi korzystnymi efektami, chociaż badania na ludziach są nadal ograniczone. Niemniej jednak imbir pozostaje zdrową, niskokaloryczną przyprawą, która zapewnia smak wraz z potencjalnym działaniem terapeutycznym gingeroli i pokrewnych związków.
Podobnie jak w przypadku każdego suplementu, przed użyciem imbiru w celach terapeutycznych skonsultuj się ze swoim lekarzem, zwłaszcza jeśli cierpisz na jakiekolwiek schorzenia lub zażywasz jakiekolwiek leki. W przeciwnym razie rozważ ożywienie swoich potraw świeżym imbirem, aby dodać mu smaku i potencjalnej poprawy zdrowia.
Jako profesjonalistaDostawca ekstraktu z korzenia dzikiego imbiru w Chinach, Botanical Cube Inc. może dostarczyć 14 różnych form ekstraktu imbiru, w tym ekstrakt z korzenia imbiru w proszku, ekstrakt z olejku imbirowego, ekstrakt z kłącza imbiru itp., aby spełnić Twoje specyficzne wymagania. Nasze produkty przechodzą rygorystyczne testy i standaryzację, aby zapewnić stałą moc i jakość. Aby uzyskać więcej informacji na temat produktów z ekstraktem imbiru, prosimy o konsultacjęsales@botanicalcube.comlub odwiedź naszą stronę główną.
Bibliografia:
1. Semwal, Ruchi Badoni i in. „Gingerole i shogaole: ważne zasady odżywcze imbiru”. Fitochemia 117 (2015): 554-568.
2. Li, Shao i in. „Chemia i bioaktywność gingeroli i shogaoli”. Journal of Functional Foods 57 (2019): 33-47.
3. Mashhadi, Nafiseh Shokri i in. „Przeciwutleniające i przeciwzapalne działanie imbiru na zdrowie i aktywność fizyczną: przegląd aktualnych dowodów”. Międzynarodowe czasopismo medycyny prewencyjnej 4.Suppl 1 (2013): S36.
4. Nelson, David L. i in. Zasady Lehningera z biochemii. Wydanie 7, Macmillan Learning, 2017.
5. Slavin, Joanna. „Węglowodany”. Odżywianie i terapia dietetyczna, wyd. 11, Cengage Learning, 2012, s. 80–100.
6. Jolad, Shivanand D. i in. „Świeży imbir uprawiany metodami ekologicznymi (Zingiber officinale): skład i wpływ na produkcję PGE2 indukowaną LPS”. Fitochemia 65.13 (2004): 1937-1954.
7. Ghasemzadeh, Ali i in. „Składniki przeciwutleniające i działanie przeciwutleniające olejku eterycznego imbiru (Zingiber officinale Rosc.) ekstrahowanego metodą mikrofalową”. Journal of Young Pharmacists 9.3 (2017): 364-368.
8. Jiang, Haili i in. „Porównanie działania przeciwbólowego związków ekstrahowanych z imbiru i poerariae radix z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi na chorobę zwyrodnieniową stawów: metaanaliza badań na modelach zwierzęcych”. Medycyna Komplementarna i Alternatywna Oparta na Dowodach 2016 (2016).
9. Rahmani, Arshad H. i in. „Aktywne składniki imbiru jako potencjalni kandydaci w profilaktyce i leczeniu chorób poprzez modulację aktywności biologicznej”. Międzynarodowe czasopismo fizjologii, patofizjologii i farmakologii 6.2 (2014): 125-136.